Dołżyca to niewielka wioska w dolinie potoku o tej samej nazwie, na południowy zachód od Komańczy. 
Nazwa (łem. Dołżycia) pochodzi od ukraińskiego słowa Dołhyj (długi) i oznacza pierwotnie długą dolinę lub wieś. W latach siedemdziesiątych przejściowo zmieniono jej nazwę na Długopole. Wieś była lokowana na prawie wołoskim w 1548 r., na mocy przywileju wydanego przez starostę sanockiego Piotra Zborowskiego. Pierwsi osadnicy pochodzili przypuszczalnie z Komańczy.
Lokacja Dołżycy zakończyła proces zakładania nowych osad w dorzeczu Osławicy. Przed ostatnią wojną wieś liczyła 68 gospodarstw w których zamieszkiwało 700 osób i dzieliła się na cztery części: Dołoszniany, Medwidiwce, Seredniany i Horiszniany. W Seredninach, tuż przy drodze stała przed wojną cerkiew p.w. św. Michała Archanioła zbudowana w 1840r. Oprócz Łemków mieszkali tu Żydzi, Cyganie oraz Polacy. W pobliżu zachował się stary cmentarz z interesującymi nagrobkami - cerkiew rozebrano w roku 1954.